close
تبلیغات در اینترنت
عبدالله امان بی‌خود

عبدالله امان بی‌خود

عبدالله امان بی‌خود
...

بسته‌ى موى تو بسته است سرنوشتِ من
كافه‌ى چشم تو حل گشته در سرشت من...
رد شدى از گذر قبر كهنه‌ام دي‌روز
ناگهان چهره برآورد روى زشت من
رفتنت فاجعه‌یى بود، خشك‌سالى شد
عطشى گرم بسوزاند، كِشت كِشت من
فكر كردم به تو: صحرا و كوه لرزيدند
فكر كردم به تو: سر ماند سقف و خشت من
سر به زانوى تو ماندم به مرگ تن دادم
بر اميدى كه گشايى درِ بهشت من


امتیاز : نتیجه : 0 امتیاز توسط 0 نفر مجموع امتیاز : 0

برچسب ها : "شعرای افغان"شعرای معاصر"عبد الله امان بی خود" ,

ارسال نظر

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی



نام ارسال کننده: αℓσηє ɢi̲̲яℓ

عـــــــــاشق این دستگاه پزشکیـــم:

ــــــــــــــــــــــــــ۸ـــــــــــــ۸ــــــــــــپایانــــــــــــــــــــــــــــــ

مخصوصا اون آخرش که صداش از بوق،بوق،بوق به

بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوق

تغییر میکنه

عآلي بودشکلک
1393/6/22 || 18:50


مطالب گذشته

» اشک (نوشته ای از دکتر علی شریعتی) »» سه شنبه 25 آبان 1395
» نظر دل »» دوشنبه 24 آبان 1395
» تنها یاد »» یکشنبه 23 آبان 1395
» غزلي از عبيد زاكاني »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» مي خندد ، شعري از نيما يوشيج »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» شعري از بهار »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» غزلی از صائب تبریزی »» یکشنبه 02 خرداد 1395
» اسرار التوحيد »» دوشنبه 07 اردیبهشت 1394
» میر بهادر واصفی »» یکشنبه 30 فروردین 1394
» صفیه بیات »» یکشنبه 30 فروردین 1394