close
تبلیغات در اینترنت
لب رود

لب رود

 

لب رود ... پای یک بید کهن

داشتم از ایثار ،از صداقت ،از عشق

مینوشتم شعری

که چه زیباست که انسان باشیم ، درد یکدیگر را بشناسیم 

و به یاری ضعیفان برویم

و از این گونه سخن های لطیف

مرد کوری آمد ، با عصایی در دست ، از کنارم رد شد  ...

دو قدم بالا تر ، نا گه افتاد به رود !

جایتان خالی بود ! آب او را میبرد

بی عصا ، بی عینک، مرد بیچاره به فریاد بلند

داد میزد که کمک!

من هنوز اول شعرم بودم

حیفم آمد که چنان سوژه ی انسانی را!!

نیمه کاره ، ناقص،من رهایش سازم

مینوشتم که چه زیباست که انسان باشیم

درد یکدیگر را بشناسیم و به یاری ضعیفان برویم

مرز پایانی شعرم بودم و طرف جان میداد!!!

 

 

 

 

 


امتیاز : نتیجه : 0 امتیاز توسط 0 نفر مجموع امتیاز : 1

ارسال نظر

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی


مطالب گذشته

» اشک (نوشته ای از دکتر علی شریعتی) »» سه شنبه 25 آبان 1395
» نظر دل »» دوشنبه 24 آبان 1395
» تنها یاد »» یکشنبه 23 آبان 1395
» غزلي از عبيد زاكاني »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» مي خندد ، شعري از نيما يوشيج »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» شعري از بهار »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» غزلی از صائب تبریزی »» یکشنبه 02 خرداد 1395
» اسرار التوحيد »» دوشنبه 07 اردیبهشت 1394
» میر بهادر واصفی »» یکشنبه 30 فروردین 1394
» صفیه بیات »» یکشنبه 30 فروردین 1394