close
تبلیغات در اینترنت
مي خندد ، شعري از نيما يوشيج

مي خندد ، شعري از نيما يوشيج

مي خندد

سحر هنگام، کاین مرغ طلایی
نهان کرده ست پرهای زر افشان.

طلا در گنج خود می کوبد، اما
نه پیدا در سراسر چشم مردم.

من آن زیبا نگارین را نشسته در پس دیوار های نیلی شب
در این راه درخشان می شناسم.

می آید در کنار ساحل خاموش به حرف رهگذران می دهد گوش.


نشسته در میان زورق زرین
برای آن که از من دل رباید.

مرا در جای می پاید.
می آید چون پرنده

سبک نزدیک می آید.
می آید گیسوان آویخته گون

ز گرد عارض مه ریخته خون.


می آید خنده اش بر لب شکفته
بهاری می نمایاند به پایان زمستان.

می آید بر سر چله کمان بسته.
ولی چون دید من را می رود، در، تند می بندد

....
نشسته سایه ای در ساحل تنها،

نگار من به او از دور می خندد.


امتیاز : نتیجه : 5 امتیاز توسط 2 نفر مجموع امتیاز : 10

ارسال نظر

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی


مطالب گذشته

» اشک (نوشته ای از دکتر علی شریعتی) »» سه شنبه 25 آبان 1395
» نظر دل »» دوشنبه 24 آبان 1395
» تنها یاد »» یکشنبه 23 آبان 1395
» غزلي از عبيد زاكاني »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» مي خندد ، شعري از نيما يوشيج »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» شعري از بهار »» یکشنبه 16 خرداد 1395
» غزلی از صائب تبریزی »» یکشنبه 02 خرداد 1395
» اسرار التوحيد »» دوشنبه 07 اردیبهشت 1394
» میر بهادر واصفی »» یکشنبه 30 فروردین 1394
» صفیه بیات »» یکشنبه 30 فروردین 1394